#ZawGyi ျဖင့္ဖတ္ရန္

ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီက Engineering နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ကုမၸဏီတစ္ခု” အဲ့ဒီကုမၸဏီမွာ ကၽြန္ေတာ္က Construction Project Manger ဆိုတဲ့ေနရာမွာတာဝန္ယူလုပ္ေဆ ာင္ေနရတယ္ဗ်ာ အလုပ္စဝင္တာက သိပ္ေတာ့မၾကာေသးဘူး ” ဒီလိုနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကုမၸဏီကို ရွမ္းျပည္နယ္ဘက္က ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကေနၿပီး Project တစ္ခုလာအပ္တယ္ဗ်ာ။

အဲ့ဒီ Project ေနရာက အရင္တုန္းကေတာ့ သခ်ိဳၤင္းႀကီးလို႔ေျပာသ ံေတာ့ၾကားတယ္ ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဂ႐ုမစိုက္ပဲ အဲ့ဒီ Project ကိုလက္ခံလိုက္တယ္ Engineer ေတြဆိုတာကေတာ့ဒီလ္ုပဲေလ ခရီးသြားၿပီးအလုပ္လုပ္ရတာ …. ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က Manager ဆိုေတာ့လည္း Project ႀကီးအစအဆံုးၿပီးေအာင္တာဝန္ယ ူရတာေပါ့ဗ်ာ .. တစ္မနက္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အဖြဲ႕သားေတြနဲ႔ အဲ့ဒီ Project ရဲ႕ေျမေနရာ ပံုစံေတြအားလံုး ကိုၾကည့္ဖို႔ထြက္လာခဲ့ၾကတာေ ပါ့ Project ရဲ႕ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုအကဲခတ္လိုက္မ ိတယ္ ဘာလဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ Project ကၿမိဳ႕ရဲ႕အစြန္ဆံုးမွာဆိုေတ ာ့ကား တိတ္ဆိတ္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းဆိုအရမ္းကိုေက် ာခ်မ္းဖြယ္ေကာင္းတဲ့တည္ေနရာ ႀကီးဗ်ာ …

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဲ့ဒီ Project ကိုစစေရာက္ခ်င္း ကားေပၚကေနစဆင္းတဲ့အခ်ိန္တည္ းကပဲ တစ္ခုခုကိုစိတ္ထဲကေနခံစားမိ ေနတာဗ် .. ေနာက္ၿပီးျခံေစာင့္အဖိုးႀကီ းကလည္း အနည္းဆံုးေတာ့အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ဝန္းက်င္ေလာက္ျဖစ္မယ္. . သူ႔ပံုစံက ထူးထူးဆန္းဆန္းဗ် ေရွးအဂၤလိပ္ေခတ္တုန္းက ျခံေစာင့္ေတြ ဝတ္စားထားတဲ့အတိုင္း သူဝတ္ထားတယ္ ေနာက္ၿပီးအၿမဲတမ္းတစ္ခုခုကိ ု ေၾကာက္လန္႔ေနသလိုပဲ မ်က္ႏွာကလည္းတကုပ္ကုပ္နဲ႔ စကားလည္းသိပ္ေျပာဘူးဗ်..

သူဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္လည္းသိခ်င္လိုစိတ္ နဲ႔ “ဦး ဘာကိုတစ္ခ်ိန္လံုးေၾကာက္ေနတ ာလဲ” ဆိုၿပီးေမးလိုက္မိတယ္ …. သူ႔ဆီကအေျဖကိုေတာ့ျပန္မရလို က္ဘူး ကၽြန္ေတာ္ေမးၿပီးတာခနမွာပဲ သူ႔ဘာသူကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ကေနတစ ္ခြန္းမွမေျပာပဲလွည့္ထြက္သြ ားတာဗ် … ညေန ေနဝင္ခ်ိန္လည္းေရာက္ၿပီ ေလေျပညင္းကတသုန္သုန္နဲ႔ ခႏၥာကိုယ္ဆီကို ေအးစိမ့္စိမ့္နဲ႔တိုးေဝ့လာေ နေလၿပီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္း Project ႀကီးကိုစနစ္တက်ေသခ်ာစိစစ္ တိုင္းထြာၿပီးလို႔ ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီးလုပ္ၾကတာ ေပါ့ အဲ့ဒီအခါမွာပဲ ျခံေစာင့္အဖိုးႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္အနားကပ္လာၿပီ “တူေလး ဒီ ျခံမွာေနေနေသးသေရြ႕ မဖြယ္မရာစကားလံုးေတြ မေျပာမိေစနဲ႔” တဲ့ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ အဲ့စကားေလးတီးတိုးေျပာၿပီးတ ာနဲ႔ လွည့္ထြက္သြားတာပဲဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘာမွေတာ့ထပ္မေမးလိုက္မိဘူး ….

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တည္းခိုေဆာင္ဆီျပန္လာတာေပါ့ အခ်ိန္ကလည္း ၈:၀၀ ေလာက္ရွိၿပီ မိုးရာသီဆိုေတာ့ မိုးကလည္းတဖြဲဖြဲ ေလကလည္းတဝီဝီ တိုက္ေနတာေပါ့ တည္းခိုေဆာင္ေရာက္လည္းေရာက္ ေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕သားေတြက လူခြဲၿပီး သံုးေယာက္တခန္းစီ သူ႔အခန္းနဲ႔သူဝင္ၾကေတာ့ေပါ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ေနာက္ဆံ ုးႏွစ္ေယာက္ခန္းတစ္ခန္းပဲက် န္ေတာ့တယ္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အဖြဲ႕သားထဲက ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့တစ္ေယာက္နဲ ႔အဲ့ဒီအခန္းကိုပဲသံုးရတာေပါ ့ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္က လည္း ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ “သုတေရ႕ ငါပဲအရင္ေရသြားခ်ိဳးလိုက္မယ ္ေနာ္” ဆိုၿပီးေရသြားခ်ိဳးတာေပါ့ဗ် ာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲဝင္ၿပီး တခါးပိတ္ပိတ္ခ်င္းမွာပဲ အျပင္ကေနၿပီး သုတအသံအက်ယ္ႀကီးေအာ္ဟစ္ၿပီး ထေသာင္းက်န္းေတာ့တာပဲ အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြရွိသမွ်လည္းလိုက္ပ စ္ေပါက္ေတာ့တာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း “ေဟ့ေကာင္သုတ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲကြာ” လို႔ေမးလိုက္တယ္ … ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ ဝင္ေပါက္ေရာ… အဲ့လိုျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သုတက မ်က္ဆံနီရဲေနၿပီး အသားကလည္းျဖဳေရာ္ေနတာပဲဗ်ာ တကယ့္ေသြးပ်က္စရာပဲ ခနေနေတာ့သူစကားတစ္ခြန္းအၾကယ္ႀကီးေအာ္တယ္ “ငါ့တို႔ေနရာေနာက္ထပ္မလာနဲ႔ ” ဆိုတဲ့စကားအက်ယ္ႀကီးထေအာ္တယ ္ဗ်ာ .. ေဘးအခန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ “ေဟ့ေကာင္ဘာျဖစ္တာလဲ” ဆိုၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးၾကတ ာေပါ့ .. အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္သုတ ကိုေတာ့ နည္းနည္းရိပ္မိေနၿပီ … သူ႔ကိုသရဲဝင္ပူးေနတယ္ဆိုတာက ိုေပါ့ သုတကေနာက္တစ္ခါအက်ယ္ႀကီးထေအ ာ္ျပန္ေရာဗ်ာ “ငါပိုင္တဲ့ေနရာ ငါ့ေနရာ … မင္းတို႔ေကာင္ေတြ ဝင္မလာနဲ႔” ဆိုၿပီး ေနာက္ဆံုးအက်ယ္ႀကီးတစ္ေခါက္ ေအာ္ၿပီး သုတက ေမ့လဲသြားေရာ…

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္းဆရာဝန္သြာ းေခၚရတာေပါ့ဗ်ာ … ေနာက္ေန႔မနက္မွာ သုတကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေသေသခ်ာခ်ာ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ မေန႔က အဲ့ဒီျခံထဲမွာ သူေပါက္တတ္ကရစကားေတြေျပာမိလ ို႔တဲ့ “ဒီျခံက အရင္တုန္းက သခ်ႋဳင္းလို႔ေျပာသံၾကားတယ္. . အဲ့ဒါေတြငါဂ႐ုမစိုက္ဘူး မင္းတို႔သရဲေတြလာခ်င္တဲ့ေကာ င္လာကြာ မေၾကာက္ဘူး တကယ္ႏိုင္ရင္ ငါ့ကိုယ္ထဲဝင္ပူးၾကေပါ့ ဟားဟားဟား” ဆိုၿပီးမေျပာသင့္တာေတြေျပာလ ိုက္လို႔ ညကကိစၥျဖစ္သြားတယ္လို႔ေျပာတ ယ္ … အဲ့ဒီေနာက္မွာပဲ အခ်ႋဳင္းျခံႀကီးကို ဘုန္းႀကီးေတြပင့္ ၿပီးမွ သရဲေတြကိုတျခားတစ္ေနရာ ပို႔လိုက္တယ္လို႔ေတာ့ေျပာတာ ပဲ ဒါေပမယ့္အဲ့ဒါေတြက တကယ္လားဆိုတာေတာ့ယံုရဖို႔အခ က္သား… ေနာက္ထပ္ထူးဆန္းတာတစ္ခု ေျပာျပဖို႔က်န္ေသးတယ္ .. အဲ့ဒီျခံမွာ ျခံေစာင့္လို႔ဆိုတဲ့ အဘိုးႀကီးက တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူမဟုတ္ပါဘူး …

သူက အဲ့ဒီသခ်ႋဳင္းထဲက သခ်ႋဳင္းေစာင့္တစ္ေယာက္ဆိုတ ာ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကရြာေတြကိုေမ းၾကည့္လိုက္ေတာ့မွသိလိုက္ရတ ယ္ … ျမင္ေတြ႕ဖူးတဲ့လူေတြေျပာတာက ေတာ့ အဲ့ဒီအဖိုးႀကီးက အရင္အဂၤလိပ္ေခတ္ကတည္းက ဗိုလ္တစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္မွာ ျခံေစာင့္အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ ဆိုလားပဲတစ္ေန႔မွာ သူ႔အလုပ္ရွင္က သူ႔ကိုအလိုမက်လို႔အလုပ္ျဖဳတ ္မယ္လုပ္ေတာ့ သူကလည္းဒီကလြဲၿပီးတျခားေနရာ မွာသြားေနဖို႔ေနစရာမရွိလို႔ အႏူးအၫြတ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းပန္ေနတာေၾ ကာင့္ ဗိုလ္ႀကီးကလည္း စိတ္မရွည္စြာနဲ႔ပဲ လက္ထဲမွာရွိတဲ့ ေသနတ္နဲ႔ပစ္မိလို႔ေသသြားတယ္ ဆိုပဲ… ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူေသသြားေတာ့လည္း သခ်ႋဳင္းမွာ ခုခ်ိန္ထက္ထိမကၽြတ္မလြတ္ႏို င္ေသးဘဲ သခ်ိဳင္းေစာင့္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတုန္းပဲ… ကၽြန္ေတာ္မသိတဲ့အခ်က္ရွိတယ္ “သူက အဲ့ဒီအိမ္မွာ အစြဲအလန္း ႀကီးေနရဲ႕သားနဲ႔ ဘာလို႔သခ်ႋဳင္းမွာ သခ်ႋဳင္းေစာင့္ သြားျဖစ္ေနရလဲဆိုတာ?”

ဒါေပမယ့္လည္း သူ႔ရဲ႕သနားဖြယ္ရာျဖစ္ရပ္ကို သိလိုက္ရေတာ့ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ တိုင္ကလည္း သူ႔အတြက္အရမ္းစိတ္မေကာင္းျဖ စ္ၿပီး ခုခ်ိန္ထိညအိပ္ရာဝင္ဘုရားရွ ိခိုးၿပီးတိုင္း ျခံေစာင့္အဘိုးႀကီးအတြက္ အဲ့ဒီမေကာင္းတဲ့အပၸယ္ဘံုဘဝက ေန လြတ္ေျမာက္ပါေစလို ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔ေနဆဲပါ …..

Credit: -ေကာင္းျမတ္သူ

#Unicode ဖြင့်ဖတ်ရန်

“မကျွတ်လွတ်သေးတဲ့ ခြံစောင့်အဘိုးကြီးရဲ့ သနားစရာ ရင်နင့်ဖွယ် ဘဝ ” (ဖြစ်ရပ်မှန်)

===========

ကျွန်တော်လုပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီက Engineering နဲ့ဆိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခု” အဲ့ဒီကုမ္ပဏီမှာ ကျွန်တော်က Construction Project Manger ဆိုတဲ့နေရာမှာတာဝန်ယူလုပ်ဆေ ာင်နေရတယ်ဗျာ အလုပ်စဝင်တာက သိပ်တော့မကြာသေးဘူး ” ဒီလိုနဲ့ပဲ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီကို ရှမ်းပြည်နယ်ဘက်က မြို့တစ်မြို့ကနေပြီး Project တစ်ခုလာအပ်တယ်ဗျာ။

အဲ့ဒီ Project နေရာက အရင်တုန်းကတော့ သချိုင်္င်းကြီးလို့ပြောသ ံတော့ကြားတယ် ဒါပေမယ့်ကျွန်တော်တို့လည်း ဂရုမစိုက်ပဲ အဲ့ဒီ Project ကိုလက်ခံလိုက်တယ် Engineer တွေဆိုတာကတော့ဒီလ်ုပဲလေ ခရီးသွားပြီးအလုပ်လုပ်ရတာ …. ဒီလိုနဲ့ပဲ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က Manager ဆိုတော့လည်း Project ကြီးအစအဆုံးပြီးအောင်တာဝန်ယ ူရတာပေါ့ဗျာ .. တစ်မနက်မှာ ကျွန်တော်က အဖွဲ့သားတွေနဲ့ အဲ့ဒီ Project ရဲ့မြေနေရာ ပုံစံတွေအားလုံး ကိုကြည့်ဖို့ထွက်လာခဲ့ကြတာေ ပါ့ Project ရဲ့နေရာကိုရောက်တော့ ကျွန်တော်တစ်ခုအကဲခတ်လိုက်မ ိတယ် ဘာလဲဆိုတော့ အဲ့ဒီ Project ကမြို့ရဲ့အစွန်ဆုံးမှာဆိုတေ ာ့ကား တိတ်ဆိတ်ပြီး တစ်ယောက်တည်းဆိုအရမ်းကိုကျေ ာချမ်းဖွယ်ကောင်းတဲ့တည်နေရာ ကြီးဗျာ …

ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီ Project ကိုစစရောက်ချင်း ကားပေါ်ကနေစဆင်းတဲ့အချိန်တည် းကပဲ တစ်ခုခုကိုစိတ်ထဲကနေခံစားမိ နေတာဗျ .. နောက်ပြီးခြံစောင့်အဖိုးကြီ းကလည်း အနည်းဆုံးတော့အသက် ၆၀ ကျော်ဝန်းကျင်လောက်ဖြစ်မယ်. . သူ့ပုံစံက ထူးထူးဆန်းဆန်းဗျ ရှေးအင်္ဂလိပ်ခေတ်တုန်းက ခြံစောင့်တွေ ဝတ်စားထားတဲ့အတိုင်း သူဝတ်ထားတယ် နောက်ပြီးအမြဲတမ်းတစ်ခုခုကိ ု ကြောက်လန့်နေသလိုပဲ မျက်နှာကလည်းတကုပ်ကုပ်နဲ့ စကားလည်းသိပ်ပြောဘူးဗျ..

သူဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်းသိချင်လိုစိတ် နဲ့ “ဦး ဘာကိုတစ်ချိန်လုံးကြောက်နေတ ာလဲ” ဆိုပြီးမေးလိုက်မိတယ် …. သူ့ဆီကအဖြေကိုတော့ပြန်မရလို က်ဘူး ကျွန်တော်မေးပြီးတာခနမှာပဲ သူ့ဘာသူကျွန်တော့်ရှေ့ကနေတစ ်ခွန်းမှမပြောပဲလှည့်ထွက်သွ ားတာဗျ … ညနေ နေဝင်ချိန်လည်းရောက်ပြီ လေပြေညင်းကတသုန်သုန်နဲ့ ခန္စာကိုယ်ဆီကို အေးစိမ့်စိမ့်နဲ့တိုးဝေ့လာေ နလေပြီ ကျွန်တော်တို့တွေလည်း Project ကြီးကိုစနစ်တကျသေချာစိစစ် တိုင်းထွာပြီးလို့ ပြန်တော့မယ်ဆိုပြီးလုပ်ကြတာ ပေါ့ အဲ့ဒီအခါမှာပဲ ခြံစောင့်အဖိုးကြီးက ကျွန်တော့်အနားကပ်လာပြီ “တူလေး ဒီ ခြံမှာနေနေသေးသရွေ့ မဖွယ်မရာစကားလုံးတွေ မပြောမိစေနဲ့” တဲ့ကျွန်တော့်နားမှာ အဲ့စကားလေးတီးတိုးပြောပြီးတ ာနဲ့ လှည့်ထွက်သွားတာပဲဗျာ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာမှတော့ထပ်မမေးလိုက်မိဘူး ….

ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့လည်း တည်းခိုဆောင်ဆီပြန်လာတာပေါ့ အချိန်ကလည်း ၈:၀၀ လောက်ရှိပြီ မိုးရာသီဆိုတော့ မိုးကလည်းတဖွဲဖွဲ လေကလည်းတဝီဝီ တိုက်နေတာပေါ့ တည်းခိုဆောင်ရောက်လည်းရောက် ရော ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့သားတွေက လူခွဲပြီး သုံးယောက်တခန်းစီ သူ့အခန်းနဲ့သူဝင်ကြတော့ပေါ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့နောက်ဆံ ုးနှစ်ယောက်ခန်းတစ်ခန်းပဲကျ န်တော့တယ် ကျွန်တော်နဲ့အဖွဲ့သားထဲက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့တစ်ယောက်နဲ ့အဲ့ဒီအခန်းကိုပဲသုံးရတာပေါ ့ အခန်းထဲရောက်တော့ကျွန်တော်က လည်း ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ “သုတရေ့ ငါပဲအရင်ရေသွားချိုးလိုက်မယ ်နော်” ဆိုပြီးရေသွားချိုးတာပေါ့ဗျ ာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်ပြီး တခါးပိတ်ပိတ်ချင်းမှာပဲ အပြင်ကနေပြီး သုတအသံအကျယ်ကြီးအော်ဟစ်ပြီး ထသောင်းကျန်းတော့တာပဲ အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေရှိသမျှလည်းလိုက်ပ စ်ပေါက်တော့တာပဲ။

ကျွန်တော်လည်း “ဟေ့ကောင်သုတ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲကွာ” လို့မေးလိုက်တယ် … ဟာ ကျွန်တော့်ကိုပါ ဝင်ပေါက်ရော… အဲ့လိုဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ သုတက မျက်ဆံနီရဲနေပြီး အသားကလည်းဖြုရော်နေတာပဲဗျာ တကယ့်သွေးပျက်စရာပဲ ခနနေတော့သူစကားတစ်ခွန်းအကြယ်ကြီးအော်တယ် “ငါ့တို့နေရာနောက်ထပ်မလာနဲ့ ” ဆိုတဲ့စကားအကျယ်ကြီးထအော်တယ ်ဗျာ .. ဘေးအခန်းက သူငယ်ချင်းတွေလဲ “ဟေ့ကောင်ဘာဖြစ်တာလဲ” ဆိုပြီးကျွန်တော့်ကိုမေးကြတ ာပေါ့ .. အဲ့ဒီအချိန်မှာကျွန်တော်သုတ ကိုတော့ နည်းနည်းရိပ်မိနေပြီ … သူ့ကိုသရဲဝင်ပူးနေတယ်ဆိုတာက ိုပေါ့ သုတကနောက်တစ်ခါအကျယ်ကြီးထအေ ာ်ပြန်ရောဗျာ “ငါပိုင်တဲ့နေရာ ငါ့နေရာ … မင်းတို့ကောင်တွေ ဝင်မလာနဲ့” ဆိုပြီး နောက်ဆုံးအကျယ်ကြီးတစ်ခေါက် အော်ပြီး သုတက မေ့လဲသွားရော…

ကျွန်တော်တို့လည်းဆရာဝန်သွာ းခေါ်ရတာပေါ့ဗျာ … နောက်နေ့မနက်မှာ သုတကို အကျိုးအကြောင်းသေသေချာချာ မေးကြည့်လိုက်တော့မှ မနေ့က အဲ့ဒီခြံထဲမှာ သူပေါက်တတ်ကရစကားတွေပြောမိလ ို့တဲ့ “ဒီခြံက အရင်တုန်းက သချႋုင်းလို့ပြောသံကြားတယ်. . အဲ့ဒါတွေငါဂရုမစိုက်ဘူး မင်းတို့သရဲတွေလာချင်တဲ့ကော င်လာကွာ မကြောက်ဘူး တကယ်နိုင်ရင် ငါ့ကိုယ်ထဲဝင်ပူးကြပေါ့ ဟားဟားဟား” ဆိုပြီးမပြောသင့်တာတွေပြောလ ိုက်လို့ ညကကိစ္စဖြစ်သွားတယ်လို့ပြောတ ယ် … အဲ့ဒီနောက်မှာပဲ အချႋုင်းခြံကြီးကို ဘုန်းကြီးတွေပင့် ပြီးမှ သရဲတွေကိုတခြားတစ်နေရာ ပို့လိုက်တယ်လို့တော့ပြောတာ ပဲ ဒါပေမယ့်အဲ့ဒါတွေက တကယ်လားဆိုတာတော့ယုံရဖို့အခ က်သား… နောက်ထပ်ထူးဆန်းတာတစ်ခု ပြောပြဖို့ကျန်သေးတယ် .. အဲ့ဒီခြံမှာ ခြံစောင့်လို့ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီးက တကယ်တမ်းကျတော့ လူမဟုတ်ပါဘူး …

သူက အဲ့ဒီသချႋုင်းထဲက သချႋုင်းစောင့်တစ်ယောက်ဆိုတ ာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကရွာတွေကိုမေ းကြည့်လိုက်တော့မှသိလိုက်ရတ ယ် … မြင်တွေ့ဖူးတဲ့လူတွေပြောတာက တော့ အဲ့ဒီအဖိုးကြီးက အရင်အင်္ဂလိပ်ခေတ်ကတည်းက ဗိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့အိမ်မှာ ခြံစောင့်အလုပ်သမားတစ်ယောက် ဆိုလားပဲတစ်နေ့မှာ သူ့အလုပ်ရှင်က သူ့ကိုအလိုမကျလို့အလုပ်ဖြုတ ်မယ်လုပ်တော့ သူကလည်းဒီကလွဲပြီးတခြားနေရာ မှာသွားနေဖို့နေစရာမရှိလို့ အနူးအညွတ် အကြိမ်ကြိမ်တောင်းပန်နေတာေြ ကာင့် ဗိုလ်ကြီးကလည်း စိတ်မရှည်စွာနဲ့ပဲ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ သေနတ်နဲ့ပစ်မိလို့သေသွားတယ် ဆိုပဲ… ဒီလိုနဲ့ပဲ သူသေသွားတော့လည်း သချႋုင်းမှာ ခုချိန်ထက်ထိမကျွတ်မလွတ်နို င်သေးဘဲ သချိုင်းစောင့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ… ကျွန်တော်မသိတဲ့အချက်ရှိတယ် “သူက အဲ့ဒီအိမ်မှာ အစွဲအလန်း ကြီးနေရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့သချႋုင်းမှာ သချႋုင်းစောင့် သွားဖြစ်နေရလဲဆိုတာ?”

ဒါပေမယ့်လည်း သူ့ရဲ့သနားဖွယ်ရာဖြစ်ရပ်ကို သိလိုက်ရတော့ကျွန်တော်ကိုယ် တိုင်ကလည်း သူ့အတွက်အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြ စ်ပြီး ခုချိန်ထိညအိပ်ရာဝင်ဘုရားရှ ိခိုးပြီးတိုင်း ခြံစောင့်အဘိုးကြီးအတွက် အဲ့ဒီမကောင်းတဲ့အပ္ပယ်ဘုံဘဝက နေ လွတ်မြောက်ပါစေလို ဆုတောင်းမေတ္တာပို့နေဆဲပါ …..

Credit: -ကောင်းမြတ်သူ