ကေလးဘဝ အရြယ္နဲ႔ အခုနဲ႔ေတာင္ မတူပါဘူး။ သိသိသာသာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြေလ်ာ့နည္းလာပါတယ္။
စိတ္ ဖိစီးမူေတြ မ်ားလာတယ္။ စဥ္စားစရာေတြ မ်ားလာတယ္။ စီးပြားေရး၊ လူမူေရး၊ ပညာေရး၊ မိသားစုနွင့္ အခ်စ္ေရးေတြ အတြက္ ဦးေနွာက္ကို မ်ားစြာ အလုပ္လုပ္ ေနၾကရပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႔က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတတ္ေပမယ့္လည္း တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ မေနတတ္ပါဘူး။ အခက္အခဲေတြ မ်ားစြာကို ရင္ဆိုင္ တုိက္ပြဲ ဝင္ေနၾကရတယ္။ ဒီေန႔ ေပ်ာ္ေပမယ့္ ေနာက္ေန႔စိတ္ညစ္ ရျပန္တယ္။ တျဖည္းျဖည္းနွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မူ ရွားပါး လာပါတယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္မူေတြကို ရနိုင္မယ့္ နည္းလမ္းေတြကို ရွာေဖြၾကတယ္။ သို႔ေပမယ့္ လည္း ထင္သေလာက္ မရရိွၾက ဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေငြကိုပဲ အားစိုက္ ရွာေဖြၾကတယ္။ ေငြေတြ ရလာေပမယ့္လည္း တ ကယ္တန္း ေပ်ာ္ရႊင္မူကို မရရိွၾကဘူး။တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အသက္အရြယ္ေတြ ၾကီးရင့္ လာခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ မူေတြလည္း တစ္စတစ္စ နည္းပါးလာခဲ့ပါတယ္။
တကယ္တန္း စိတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစ တာကေတာ့ တစ္ပါးသူ အေပၚ အေကာင္းျမင္တဲ့ စိတ္၊ ေမတၱာ ဂရုဏာေတြ ရိွတဲ့သူက အျမဲတန္း ေပ်ာ္ရႊင္ပါလိမ့္မယ္။
ေက်ာ္လင္းႏိုုင္ (ရိုုးရာေလး)
မှတ်ချက်များ