မိုးေတြ အရမ္းသည္း ရင္လည္း မိုးမစိုေအာင္ ကာရံ ေပးတယ္။
ေနေတြ အရမ္းပူရင္လည္း ေနမပူေအာင္ ကာရံ ေပးတယ္။
ေဆာင္းတြင္းေရာက္လို႔ ေလေအးေအးေတြ မတိုက္ခတ္ေအာင္လည္း ကာရံေပးတယ္။
ေဆာင္း၊ ေႏြ၊ မိုး ဥတု သံုးပါးမွာ အျမဲမခြဲရိွေနတဲ့ မိဘ။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့လည္း ထီးေလးဟာ တျဖည္းျဖည္း ဆြဲေျမ႔လို႔လာျပီး ဟိုေနရာက ေပါက္၊ ဒီေနရာက ျပဲနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့
သူတို႔ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ ရပါေတာ့တယ္။ မိဘေတြဟာလည္း အသက္ရိွစဥ္ မေသခင္မွာ ရိွသမွ် အစြမ္း သတၱိေတြကို ခြန္အားရိွသေလာက္ သားသမီးေတြ အေပၚမွာ အလုပ္အေကြ်းျပဳ ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ခြန္အားေတြ
ေလ်ာ့နည္းလာျပီး ေနာက္ဆံုးမွေတာ့ ေပးဆပ္ျခင္းနဲ႔ ေသဆံုးလို႔ သြားပါျပီ။
ထီးတစ္ေခ်ာင္းလိုပဲ။ အကာအရံ ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ထီတစ္ေခ်ာင္း လိုေတာ့ တန္ဖိုးမရိွတဲ့ အခ်ိန္ လႊတ္မပစ္ လိုက္ၾကပါနဲ႔။
ရိုုးရာေလး
မှတ်ချက်များ