အခ်ိန္ကားကုန္းေဘာင္မင္းဆက္၏ခုနစ္ဆက္ေျမာက္ဘႀကီးေတာ္မင္း(စစ္ကိုင္းမင္းသား)လက္ထက္တြင္ျဖစ္သည္။
မဖဲဝါသည္ျပည္ၿမိဳ႕ဇာတိျဖစ္ၿပီးေမြးခ်င္းမွာေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္တည္းသာ႐ွိသည္။
အစ္ကိုျဖစ္သူေမာင္ႀကံဆစ္သည္ျပည္ၿမိဳ႕စားထံတြင္စာေရးေတာ္ႀကီးအျဖစ္အမႈေတာ္ထမ္းလွ်က္႐ွိၿပီးဘြဲ႕ရည္မွာမင္းရဲဒိဗၺျဖစ္သည္။
ီမိဘႏွစ္ပါးလုံးမေရွးမေႏွာင္းကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္အစ္ကိုျဖစ္သူေမာင္ႀကံဆစ္ႏွင့္အတူေနထိုင္လွ်က္႐ွိၿပီးအစ္ကိုျဖစ္သူအားမိဘသဖြယ္အားကိုးေနထိုင္ရ႐ွာေလသည္။
အစ္ကိုျဖစ္သူမွာႏွမအားခ်စ္လြန္းေသာ္လည္းေသာက္စားမူးယစ္တတ္ၿပီးမၾကာခဏဆိုသလိုခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားတတ္ေလ့႐ွိသည္။
ေမာင္ႀကံဆစ္သည္ေသေသာက္ျခင္းမွအစျပဳၿပီးခိုးသားဓါးျမမ်ားႏွင့္လက္ပြန္းတတီးေနထိုင္လာရာမွေနာက္ဆုံးတြင္ျပည္ၿမိဳ႕စားအားပုန္ကန္ေတာ္လွန္ၿပီးမင္းျပစ္မင္းဒဏ္သင့္ေလေတာ့
သည္။
ေမာင္ႀကံဆစ္မွမဖဲဝါအား”ႏွမေရ။အေမာင္တို႔ထြက္ေျပးမွျဖစ္ေတာ့မယ္။
ျပည္မွာဆက္ေနရင္အသတ္ခံရလိမ့္မယ္”ဟုေျပာၿပီးထိုညခ်င္းပင္ေလွငယ္ေလးတစ္စီးျဖင့္ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္းစုန္ေျပးၾကေလသည္။
ျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္းစုန္ေျပးလာရင္းေခ်ာင္းေျမာင္း၊အင္းအိုင္ေပါမ်ားကာသစ္ပင္မ်ားအုံ႔ဆိုင္းထူထပ္ေသာလူေနနည္းပါးသည့္ေဒသတစ္ခုသို႔ေရာက္လာၾကသည္။
ထိုေဒသရွိအေထာင္႐ွားခဲရြာေလးတြင္ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္သည္မထင္မ႐ွားလူဆင္းရဲအသြင္ျဖင့္ေမာင္ႀကံဆစ္သည္ေမာင္စံမွဲ႔ဟုလည္းေကာင္း၊
မဖဲဝါသည္မသဲအူဟုလည္းေကာင္းအမည္ေျပာင္းလြဲ၍ဇာတ္ျမဳပ္ေနထိုင္ၾကေလေတာ့သည္။
ေမာင္စံမွဲ႔တျဖစ္လဲေမာင္ႀကံဆစ္သည္မင္းမႈထမ္းအျဖစ္သာေနထိုင္ခဲ့သူပီပီမည္သည့္အလုပ္မွမလုပ္တတ္သျဖင့္တံငါအလုပ္၊အင္းအလုပ္သာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနေလသည္။
ထို႔အတူမသဲအူတျဖစ္လဲမဖဲဝါခမ်ာလည္းအကိုျဖစ္သူလုပ္ကိုင္ေသာအင္းအလုပ္အားမႏွစ္ၿမိဳ႕ေသာ္လည္းမေ႐ွာင္လႊဲႏိုင္ေသာကံၾကမၼာေၾကာင့္မလႊဲမေ႐ွာင္သာလုပ္ကိုင္ၾကရ႐ွာသည္။
ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္မွာအကုသိုလ္လုပ္ငန္းျဖင့္အက်ိဳးေပးသည္ဆိုရမေလာက္ပင္အခ်ိန္ကာလမၾကာေညာင္းဘဲအေထာင္႐ွားခဲရြာတြင္ေၾကးရတတ္စာရင္းဝင္ျဖစ္လာေခ်ေတာ့သည္။
ေမာင္စံမွဲ႔မွာနဂိုကပင္ေသာက္ေသာက္စားစားေနထိုင္သူတစ္ဦးျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာအင္းသူႀကီးဘဝသို႔ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္အရက္ကေလးတျမျမႏွင့္စိတ္ၾကမ္းလူၾကမ္းအျဖစ္ေနာင္တ
မဲ့စြာေနထိုင္ေနသည္။
ႏွမျဖစ္သူမသဲအူခမ်ာေခ်ာေမာလြန္းသည့္႐ုပ္ရည္ေၾကာင့္႐ြာခံသူေဌးသူႂကြယ္သားမ်ားကသေဘာက်ႏွစ္သက္သည့္တိုင္အစ္ကိုျဖစ္သူေမာင္စံမွဲ႔ေၾကာင့္အနားကပ္ဝံ႔သူမ႐ွိရွာေခ်။
သူတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ဦးအတြက္ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်မည့္ေန႔ေရာက္လာေခ်ၿပီ။မသဲအူသည္သည္းသည္းမည္းမည္း႐ြာေနေသာမိုးေကာင္းကင္ႀကီးကိုေမာ့ၾကည့္ေနရင္း”ေၾသာ္၊
ငါ့ေမာင္ႀကီးအိမ္ျပန္မလာဘဲအင္းေစာင့္တဲေလးမွာေနေနတာသုံးရက္ေတာင္႐ွိပါေပါ့လား။ေနထိုင္မွေကာင္းရဲ႕လားမသိ။ငါလိုက္သြားဦးမွပါဘဲေလ။
သြားလက္စနဲ႔ငါးထည့္ဖို႔ေတာင္းေတြပါယူသြားဦးမွ”ဟုစိတ္ထဲကေတြးမိၿပီးအစ္ကိုရွိရာအင္းထဲသို႔ေလွကေလးေလွာ္ခတ္ရင္းထြက္သြားေလသည္။
အင္းထဲအေရာက္အစ္ကိုျဖစ္သူအားမေတြ႕ရဘဲေသာက္စားလက္စအရက္ဝိုင္းကိုသာေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္မသဲအူပင့္သင္တစ္ခ်က္႐ွိဳက္မိေလသည္။”ေမာင္ႀကီးလည္းမိုး႐ြာထဲဘယ္မ်ားသြား
ျပန္ပါလိမ့္။သူျပန္မလာခင္ငါလည္းငါးေတြေဖာ္ေပးထားမွပါေလ”ဟုေတြးၿပီးတဲအနီးမွၿမံဳးငိုသြားေဖာ္ေနေလသည္။
ထိုအခ်ိန္ေမာင္စံမွဲ႔မွာၿမံဳးေဖာ္လိုက္တိုင္းငါးမ်ားနည္းနည္းေနသျဖင့္မေကာင္းဆိုးဝါးယူစားသည္ဟုယူဆၿပီးေဒါသူပုန္ထေနသည္။
မိုးကလည္း႐ြာလူကလည္းမူးေနခ်ိန္တဲအနီးၿမံဳးထဲကငါးမ်ားကိုယူေနေသာမေကာင္းဆိုးဝါးကိုေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္လက္ထဲပါသည့္ကိုင္းခုတ္ဓါးျဖင့္လႊဲကာလႊဲကာခုတ္လိုက္ေတာ့သည္။
အမူးေျပလာတဲ့အခ်ိန္မွေမာင္စံမွဲ႔တစ္ေယာက္ခမ်ာႏွမကိုမေကာင္းဆိုးဝါးအမွတ္ႏွင့္ခုတ္သတ္မိေၾကာင္းသိေလၿပီးခ်ံဳးပြဲခ်ငိုပြဲဆင္ေလေတာ့သည္။
မသဲအူခမ်ာအစ္ကိုျဖစ္သူငမူး၏ဓါးခ်က္ေၾကာင့္ေသပြဲဝင္ရ႐ွာၿပီးေနာက္အစ္ကိုျဖစ္သူမွာနဂိုကထက္ပင္စိတ္ၾကမ္းလူၾကမ္းႏွင့္အရက္သာဖိေသာက္ေနေလသည္။
လုပ္ငန္းတူအင္းသမားမ်ားကစိတ္ေျပေပ်ာက္ရန္အလို႔ငွာဒဂုံၿမိဳ႕႐ွိေ႐ႊတိဂုံတေပါင္းပြဲေတာ္သို႔ေခၚသြားၾကရာမွေမာင္စံမွဲ႔၏အကုသိုလ္မည္မွ်ႀကီးေၾကာင္းလူသိကုန္ၾကသည္။
ျဖစ္ပုံမွာေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီးအားက်န္သူမ်ားမွ႐ိုေသစြာဦးခ်ကန္ေတာ့ၾကစဥ္ေမာင္စံမွဲ႔ကေယာင္ေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္မတ္တပ္ရပ္ေနေလသည္။
ထိုတြင္အတူဘုရားလာသူမ်ားကေမာင္စံမွဲ႔အားေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးကိုဦးခ်ရန္ေျပာဆိုမွေမာင္စံမွဲ႔ခမ်ာေ႐ႊတိဂုံေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအားမျမင္ေတြ႕ရသျဖင့္ဦးမခ်ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိၾကေ
လသည္။
ေမာင္စံမွဲ႔၏အကုသိုလ္ကားႀကီးမားေလစြ။သိဂုတၱရကုန္းေတာ္ေပၚေရာက္ၿပီးေလမွေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးအားမျမင္မေတြ႕ရသျဖင့္ေဘးမွလူအေပါင္းမွာအံ႔ၾသတုန္လႈပ္ၾကကုန္သည္။
ေမာင္စံမွဲ႔လည္း႐ွက္သည့္စိတ္၊ေၾကာက္သည့္စိတ္တို႔ေၾကာင့္႐ြာသို႔ခ်က္ခ်င္းျပန္လာေလသည္။
နဂိုကပင္မိုက္တိမိုက္ကန္း၊တဇြတ္ထိုးသမားတေဇာင္ကန္းပီပီေရႊတိဂုံေစတီေတာ္အတြက္ရည္မွန္းထားသည့္ေရႊဆိုင္းမ်ားအားမိမိအင္းအလယ္ရွိတိုင္ထိပ္တြင္ေ႐ႊခ်လိုက္ေလသည္။
ရြာရွိလူမ်ားကားေမာင္စံမွဲ႔ႏွင့္မသဲအူတို႔အေၾကာင္းေျပာမဆုံးႏိုင္ျဖစ္ၿပီးသနားၾက၊သံေဝဂရၾကျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။
မသဲအူခမ်ာမွာေတာ့အစိမ္းသူရဲအျဖစ္မကြၽတ္မလြတ္ျဖစ္ေနရာမွ႐ြာဦးေက်ာင္းမွဆရာေတာ္အားအိပ္မက္ေပးၿပီးေနစရာမရွိ၊
ဝတ္စရာနတၳိႏွင့္ဒုကၡေရာက္ေနေၾကာင္းအသနားခံေလသည္။
ဆရာေတာ္မွာလည္းသူတို႔ေမာင္ႏွမျဖစ္စဥ္ကိုသိေတာ္မူထားသည့္သူေတာ္ေကာင္းပီပီမသဲအူအားအေထာင္ရွားခဲသုႆန္တြင္ေနထိုင္ခြင့္ေပးလိုက္ေလသည္။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍မသဲအူသည္အေထာင္႐ွားခဲသုႆန္တြင္ငယ္စဥ္ကပင္သူအလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္သည့္အဝါေရာင္ဝတ္စုံကိုစြဲစြဲၿမဲၿမဲဝတ္ဆင္၍သုႆန္ေစာင့္အျဖစ္ေနထိုင္ခြင့္ရသြားရွာေလသည္။
မသဲအူအားအေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ေတြ႕႐ွိသူမ်ားမွဆရာေတာ္အားလာေရာက္ေလွ်ာက္ထားရာမွဆရာေတာ္လည္းေမာင္စံမွဲ႔ႏွင့္မသဲအူတျဖစ္လဲေမာင္ႀကံဆစ္ႏွင့္မဖဲဝါတို႔ဘဝဇာတ္ေၾကာင္
းအားေျပာျပလိုက္ေလသည္။
မဖဲဝါသည္အဝါေရာင္အားလြန္စြာႏွစ္သက္ၿပီးအဝါေရာင္မွာပင္အပြင့္အခက္မပါသည့္ေျဗာင္အဝါ၊
ဝါဝါထိန္ထိန္သာႀကိဳက္ႏွစ္သက္သျဖင့္သူ႔အားေတြ႕ရသူမ်ားမွာအဝါေရာင္ဝတ္စုံႏွင့္သာေတြ႕ၾကရျခင္းျဖစ္သည္။မဖဲဝါဟူေသာအမည္ႏွင့္လူသိမ်ားလာသည္။
မၾကာလိုက္ေခ်။
ထိုအေၾကာင္းအားအေထာက္ေတာ္မ်ားမွတဆင့္ၾကားသိရၿပီးေနာက္ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္၏႐ွစ္ဆက္ေျမာက္သာယာဝတီမင္းသည္မဖဲဝါအားသုႆန္မ်ားတြင္အေစာင့္အျဖစ္အမိန္႔ေတာ္ျ
ပန္တမ္းထုတ္လိုက္ေလသည္။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍သုႆန္ေစာင့္မဖဲဝါဟူ၍ျဖစ္ေပၚလာေလသတည္း။
ေက်းဇူးတင္လွ်က္
ဝင္းမ်ိဳးခိုင္
က်မ္းကိုး
၁။မႏုႏုေအာင္၊ျမန္မာ့႐ိုးရာယုံၾကည္မႈဓေလ့မ်ားစာတမ္း
၂။ဦးဦးေမာင္၊မဖဲဝါတကယ္႐ွိမ႐ွိစာတမ္း။
၃။မင္းလြင္၊အေထာင္ရွားခဲမွပုံျပင္မ်ားစာအုပ္။
Credit to-မျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေသာပရေလာက
Post by:ေမာင္မိုးတိမ္
မှတ်ချက်များ