အသက္ ၇၇ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ိဳးသားႀကီးက အဂၤလိပ္လို တစ္လံုးမွမေျပာတတ္သလို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ျမန္မာလိုေျပာဖို႔အတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းေတြက အကန္႔အသတ္ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ပင္းတယၿမိဳ႕ရဲ႕ေတာင္ကုန္းေပၚက သူ႔အိမ္ေလးကိုဖိတ္ေခၚခံရတဲ့အထိ ဆက္သြယ္ေျပာဆိုႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ပင္းတယၿမိဳ႕နားက ေတာအုပ္ထဲကို ကၽြန္ေတာ္ေျခလ်င္ခရီးထြက္အၿပီးမွာပဲ လမ္းညႊန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဒသခံအမ်ိဳးသားတစ္ဦးရဲ႕အိမ္မွာ ေန႔လယ္စာ၀င္စားမယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ လံုခ်ည္လို႔ေခၚေ၀ၚၾကတဲ့ ျမန္မာ့႐ိုးရာအ၀တ္အစားကို၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသားႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးပါတယ္။ အတိအက်ေျပာရရင္ေတာ့ ေျခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ သူ႔မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ ဘယ္ႏိုင္ငံသားဆိုတာေရးေပးဖို႔ ေျပာတာပါ။ သူကလည္း ဆြဲၿဖဲထားတဲ့စာရြက္တစ္ရြက္ေပၚမွာ သူ႔နာမည္ကို လွပတဲ့ျမန္မာအကၡရာေတြနဲ႔ေရးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပးပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားအနည္းငယ္သာတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လမ္းညႊန္ကို ဘာသာျပန္ေပးဖို႔ အကူအညီေတာင္းေတာ့ သူကလည္း မကူညီႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားႀကီးကိုပဲ သူ႔နာမည္ကို အထပ္ထပ္ေျပာခိုင္းၿပီး အဂၤလိပ္လို အသံထြက္ခ်ေရးခဲ့တဲ့အခါ U Kah Poh လို႔ သိခဲ့ရပါတယ္။
တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ ျမန္မာျပည္ခရီးအေတြ႕အႀကံဳေတြကို စိတ္ညစ္ၾကမွာျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မိနစ္တိုင္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလိုအေတြ႕အႀကံဳမရခင္မွာ အေမရိကန္ကိုမျပန္ခင္ တစ္ေယာက္တည္းခရီးထြက္ဖို႔အတြက္ ၆ လ ေလာက္စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္။ ကေမၻာဒီးယားမွာ အခ်ိန္ၾကာခဲ့လို႔ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆံုးခ်က္ျဖတ္အတြက္ ေတြေ၀မႈေတြရွိေနၿပီး တစ္ေယာက္တည္း သီတင္းပတ္အနည္းငယ္ ခရီးထြက္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေတြးေတာမိခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႔ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္မွာ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာေနခဲ့ရၿပီး အရပ္သားအစိုးရတက္လာခ်ိန္ကစလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္ပတ္ဖို႔ဆႏၵရွိခဲ့တဲဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရာက္ရွိသြားခဲ့ပါတယ္။ အႀကီးဆံုးၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္ကို ေလေၾကာင္းကေန ေရာက္ရွိလာၿပီးေနာက္မွာ ဟဲဟိုးကို ေလယာဥ္နဲ႔ပဲ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ဟဲဟိုးေလဆိပ္ကေနတစ္ဆင့္ တစ္နာရီၾကာကားစီးရတဲ့၊ ပန္းပု႐ုပ္တုနဲ႔ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္ ၈၀၀၀ ေက်ာ္ရွိရာ နာမည္ေက်ာ္ထံုးေက်ာက္လိႈဏ္ဂူေတြရွိတဲ့ ပင္းတယကိုခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားျပည္သူ၀င္ေရာက္ေလ့လာၾကည့္႐ႈႏိုင္တဲ့ ထံုးေက်ာက္လႈိဏ္ဂူထဲမွာေတာ့ အႀကီး၊ အေသးစံုတဲ့ ပန္းပုေတြ၊ ႐ုပ္တုေတြ စံုလင္စြာရွိေနပါတယ္။ လာေရာက္ၾကတဲ့ဧည့္သည္ေတြဟာ ေရႊဥမင္ဘုရားကို တက္ေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ၾကသလို လိႈဏ္ဂူထဲမွာလည္း လမ္းမေပ်ာက္သြားေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။
မနက္အေစာပိုင္းကလည္း ၅ ရက္တစ္ခါမွ ေရာင္းခ်တဲ့ ပင္းတယေစ်းကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီေစ်းမွာ ေရာင္းခ်သူေတြဟာ အစားအေသာက္ေတြ၊ လက္မႈပစၥည္းေတြ၊ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းနဲ႔ တျခားဟာေတြကို ေရာင္း၀ယ္ေနၾကပါတယ္။ ဘာသာစကားအခက္အခဲေတြရွိေပမယ့္ အားလံုးကေတာ့ ေဖာ္ေရြၿပီး ကူညီတတ္ၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဖုန္းဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆင္းကတ္အတြက္ အကူအညီေတာင္းေတာ့လည္း လက္ဟန္ေျခဟန္နည္းနည္းျပလိုက္တာနဲ႔ ဆိုင္၀န္ထမ္းေတြက ကၽြန္ေတာ္အင္တာနက္သံုးခ်င္တယ္ဆိုတာကို နားလည္သြားၾကပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ပုန္းတလုတ္ကန္ကိုမသြားခင္ ပင္းတယၿမိဳ႕တစ္ပတ္ ကၽြန္ေတာ္စက္ဘီးစီးခဲ့ပါတယ္။ ပုန္းတလုတ္ကန္အေရာက္မွာေတာ့ ေနရာသစ္ကိုလာလည္ရလို႔ တည္ေနရာမသိတဲ့အခက္အခဲေတြ၊ ဘာသာစကားမကၽြမ္းက်င္မႈေတြရွိေပမယ့္ ပင္းတယမွာ ကၽြန္ေတာ္ဆံုခဲ့တဲ့လူေတြက ေဖာ္ေရြတယ္၊ ခင္မင္တတ္တယ္၊ ကူညီလိုစိတ္ရွိတယ္ဆိုတာကို ေတြးေနမိပါေတာ့တယ္။
Ref: sfgate.com (မွတ္ခ်က္ - AP သတင္းဌာနမွ Kristi Eaton ၏ မူရင္းသတင္းေဆာင္းပါးကို အျခားသတင္း၀က္ဘ္ဆိုက္ ၄-၅ ခုက ျပန္လည္ေဖာ္ျပမႈမ်ားရွိခဲ့သည္)
ညီမင္းဟန္(ဆႏၵကူး)
မှတ်ချက်များ