ဟူ႐ႈလီ - ကြၽန္ေတာ္ ဒီႏိုင္ငံကို မၾကာခဏ ေရာက္ပါ တယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ဖခင္နဲ႔လည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ခုနစ္ႏွ စ္ေလာက္က အင္တာဗ်ဴးဖူးတယ္။
စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာမႈနဲ႔ စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကိုေတာ့ သိပ္ၿပီး အထင္ႀကီးမိပါတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕ စင္ကာပူႏိုင္ငံ စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုး တက္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ပုံကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ သိခ်င္ပါတယ္။
လီရွန္လြန္း - ႏိုင္ငံရဲ႕ ဝင္ေငြအဆင့္ အေနနဲ႔ေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံအ ဆင့္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
အျခား ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေတြထက္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံက ပိုၿပီး ျမင့္မားတဲ့ အေနအ ထားမွာ ရွိတယ္။ အဲဒါဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ နည္းပ ညာ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံက လုပ္ငန္းေတြရဲ႕ ခိုင္မာမႈေတြေၾကာင့္လို႔ ထင္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ႏိုင္ငံေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကုန္သြယ္မႈျပဳႏိုင္တဲ့ အေနအထား မရွိေသးဘူး။ သုေတသနလုပ္ငန္း၊ အသစ္တိုးတက္ ျဖစ္ေပၚမႈ၊ စြန္႔ဦးတီထြင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးေတြ မ်ားမ်ားစားစား ရွိေသးတာ မဟုတ္ ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ဆက္လုပ္စရာ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘဝေတြကို အမ်ားႀကီး တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ က်န္ေသးတယ္။ သူတို႔ကို ႐ုပ္ဝတၳဳပိုင္းဆိုင္ရာ အေျခခံလို အပ္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ က်န္ေသးတယ္။
ဆိုလိုတာကေတာ့ဗ်ာ သူတို႔ရဲ႕ GDP ေတြကို အမ်ားႀကီး ျမင့္ေအာင္ လုပ္ေပးရဦးမယ္။ သူတို႔ဘဝေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အမ်ားႀကီး ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ လိုေသးတယ္။ သူတို႔ဘဝ အရည္အေသြးေတြကို အမ်ား ႀကီး ျမႇင့္တင္ေပးဖို႔ လိုေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္တဲ့ ဝန္းက်င္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႔ေဘာင္ရဲ႕ အရည္ အေသြး၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ဆက္ဆံပုံ အေနအထားေတြကို အမ်ားႀကီး တိုးတက္ ေျပာင္းလဲ သြားေအာင္ လုပ္ဖို႔ လိုေသးတယ္။ ဒါေတြက ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆက္လုပ္သြားရမယ့္ ကိစၥေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဟူ႐ႈလီ - စင္ကာပူႏိုင္ငံႀကီးကို ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အဆင့္နဲ႔ ဆက္ၿပီးေတာ့ ထိန္းထားႏိုင္ေအာင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မွာ လမ္းျပေျမပုံေတြ ဘာေတြမ်ား ရွိသလား။
လီရွန္လြန္း - ႏိုင္ငံ ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္ဖို႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ အျခားႏိုင္ငံေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ လုပ္ရ မယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ေဒသအတြင္းမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွ၊ အာရွႏိုင္ငံေတြနဲ႔ ဆက္ သြယ္ရမယ္။ ဒီေဒသေတြဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ေဒသ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အခြင့္အလမ္းေတြ အမ်ား ႀကီး ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏိုင္တဲ့ေဒသ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူမ်ဳိးေတြ အလုပ္ကို အျပင္းအထန္ ႀကဳိးစား လုပ္ကိုင္ၾကရမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာ တကယ့္ကို စြမ္းရည္ပါရမီနဲ႔ ျပည့္စုံသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
သူတို႔ေကာင္းမြန္စြာ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က မွန္ကန္နည္းလမ္းက်တဲ့ ပညာေတြ ေပးရမယ္။ သူတို႔ အစြမ္းအစေတြနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းေတြကို စင္ကာပူႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္တည္းမွာ ကန္႔သတ္ေဘာင္ခတ္ၿပီး သုံးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ အားလုံးမွာပါ ဆက္သြယ္အသုံးခ်ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။
စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ ကုမၸဏီေထာင္ရင္ အဲဒီကုမၸဏီဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေစ်းကြက္တစ္ခုတည္းအတြက္ မျဖစ္ရ ဘူး။ အာရွဆိုတဲ့ ေဒသတစ္ခုလုံးအတြက္ ျဖစ္ေနရမယ္။ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ ကုမၸဏီဌာနခ်ဳပ္ကို ႐ုံးစိုက္ ထားႏိုင္သလို ႐ုံးခ်ဳပ္ေတြကို အာရွတစ္ခုလုံး၊ အာဆီယံေဒသ တစ္ခုလုံး ျဖန္႔ၾကက္ထားႏိုင္ရမယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူမ်ဳိးေတြမွာသာ စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္တဲ့ မန္ေနဂ်ာလို စြမ္းရည္မ်ဳိးေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ရွိေနရင္ အျပင္ကိုထြက္ၿပီး ေဒသတစ္ခုလုံးမွာ လုပ္ငန္းေတြ၊ ကုမၸဏီေတြ အမ်ားႀကီး ထူေထာင္ႏိုင္ရမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူမ်ဳိးေတြဟာ အာရွမွာ အေတာ္ဆုံး စီမံခန္႔ခြဲေရးမွဴးေကာင္းေတြ အေနနဲ႔ ထိပ္ဆုံးမွာ ရွိေနေစရမယ္။ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံသားေတြဟာ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာလည္း ရွိေနရမယ္။
ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ ႏိုင္ငံေတြမွာလည္း ရွိေနရမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္အိမ္နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ေနထိုင္တဲ့ လူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ေနရမယ္။
ဟူ႐ႈလီ - စင္ကာပူႏိုင္ငံဟာ လူဝင္မႈ ေပၚလစီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေတာ္ေလး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံရယ္လို႔ သိထားၾကပါတယ္။ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဆိုင္ရာ ေပၚလစီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေသး စိတ္ ေျပာျပေစခ်င္ပါတယ္။
လီရွန္လြန္း - ဟုတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူမ်ဳိးရဲ႕ လူဦးေရက သူ႔အတိုင္းအတာနဲ႔သူ ကန္႔သတ္ခ်က္နဲ႔ ရွိေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ သိပ္ၿပီးေတာ့ တိုးတက္ မ်ားျပားလာႏိုင္မယ့္ အေနအထားလဲ မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမြးဖြားႏႈန္းကိုေတာ့ ျမႇင့္တင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကဳိးစားေနတယ္။ အစပိုင္းမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူဦးေရ သိပ္မ်ားဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ေမြးဖြားႏႈန္းက အလြန္နိမ့္ေနေသးတယ္။
ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး အေနအထားကို ဆက္ထိန္းဖို႔ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႔ေဘာင္ရဲ႕ အေနအထားကိုလည္း ထိန္းသိမ္းထားဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ အသက္အရြယ္ အိုမင္းသြားသူေတြကုိ ၾကည့္ ႐ႈေစာင့္ေရွာက္ဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက လာတဲ့ သူေတြကို လိုအပ္ေနတယ္။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားက ဧည့္သည္ အလုပ္သမားေတြကို လိုအပ္တယ္ ဆိုတာလည္း အတိုင္းအတာ အခ်ဳိးအစားတစ္ ခု အေနနဲ႔ ေခၚေနရတာပါ။ သူတို႔ကို ေဆာက္လုပ္ေရး အလုပ္သမားေတြအျဖစ္ ကြၽမ္းက်င္သူေတြေရာ၊ မကြၽမ္းက်င္သူေတြေရာ၊ တတ္ကြၽမ္းသူေတြေရာ၊ မတတ္ကြၽမ္းသူေတြေရာ အဆင့္အတန္းမေရြး ကြၽန္ေတာ္ တို႔ ေခၚခိုင္းေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ႏိုင္ငံအဝင္ကိုေတာ့ ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အေရအတြက္ သိပ္မ်ားသြားရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အေပၚ အဲဒီလူေတြက လႊမ္းမိုးသြားမွာ စိုးရိမ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းေလးကို နဂိုအေနအထားအတိုင္း ဆက္ၿပီး ထိန္းသြားမွာပါ။ စင္ကာပူနည္း စင္ကာပူဟန္ေတြ မေပ်ာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္မွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက လာတဲ့သူေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားကလာတဲ့ အလုပ္သမားေတြ အတြက္ ေပၚလစီေတြခ်ၿပီး ထိန္းႏိုင္ေအာင္ ႀကဳိးစားေနပါတယ္။ တကယ္လို႔ သူတို႔က အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ လာတယ္ဆိုရင္၊ အထူးစြမ္းေဆာင္ျပႏိုင္စြမ္းေတြ ရွိတယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က တံခါးဖြင့္ေပးထားပါတယ္။
တကယ္လို႔ သူတို႔ဟာ ကြၽမ္းက်င္သူေတြ မဟုတ္ဘူး ဆိုရင္ေတာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လိုအပ္တဲ့ အတိုင္းအတာ အထိေလာက္ေတာ့ လက္ခံပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္ထဲ အဝင္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေရအတြက္နဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားပါတယ္။
ဟူ႐ႈလီ - ဟုတ္ပါၿပီခင္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္တြင္းစီးပြားေရးဆိုင္ရာ ေပၚလစီေတြနဲ႔ ပတ္သက္ ၿပီး ေျပာၾကရေအာင္လား။ အေသးစားလုပ္ငန္းနဲ႔ အလယ္အလတ္ လုပ္ငန္းေတြကို ဘယ္လိုမွ်ေျခေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ပါသလဲ။ ႏိုင္ငံေတာ္က သူတို႔အေပၚမွာ အကာအကြယ္ေတြ ေပးထားပါသလား။
လီရွန္လြန္း - ႏိုင္ငံေတာ္အေနနဲ႔ အမ်ားႀကီး ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမႈေတြေတာ့ မလုပ္ေပးႏိုင္ေသး ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ အစိုးရအေနနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္ဝိုက္ေသာ နည္းအားျဖင့္ ျဖစ္ေစ ပိုင္ဆိုင္ထား တဲ့ ကုမၸဏီေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ Temasek နဲ႔ အျခား ပို႔ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းတခ်ဳိ႕ကို ႏိုင္ငံေတာ္က ပိုင္ပါ တယ္။
လုပ္ငန္းေတြတိုးခ်ဲ႕ဖို႔ ဆိုတာက စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြကို စီးပြားေရးဆန္ဆန္ပဲ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သူတို႔ကို အစိုးရထံကေန အထူးအခြင့္အေရးေတြ ရမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး မလုပ္ကိုင္ေစခ်င္ပါဘူး။ အလားတူ အစိုးရကလည္း သူတို႔အေပၚမွာ အေထြအထူး အေကာက္ခြန္ေတြ ထမ္းေဆာင္ခိုင္းတာမ်ဳိးေတြလည္း မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ စီးပြားေရလုပ္ငန္းေတြကို စီးပြားေရးဆန္ဆန္ပဲ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကတယ္။ သူတို႔မွာ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္ ဘုတ္အဖြဲ႔အစည္းေတြ ဖြဲ႔စည္းထားၾကတယ္။
ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ကိုယ္ပိုင္ခ်မွတ္ႏိုင္ၾကတယ္။ စေတာ့ေစ်းကြက္ ေတြမွာလည္း သူတို႔ကုမၸဏီေတြရဲ႕ အမည္စာရင္းေတြ တက္ေနတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔အေၾကာင္းေတြကို အားလုံးသိၿပီးသား ျဖစ္ေနမွာပဲ။ သူတို႔ ရွယ္ယာရွင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ ကုမၸဏီကို ထိန္းသိမ္းၿပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိၾကတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ႏိုင္ငံပိုင္၊ ပုဂၢလိကပိုင္လုပ္ငန္း အႀကီးအေသး ခြဲျခားေနစရာ မလိုဘူး လို႔ ျမင္ပါတယ္။
ဒီႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရးက အရမ္းကို တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနတယ္။ အေသးစား၊ အလတ္စား လုပ္ငန္းေတြအ တြက္ စိန္ေခၚမႈေတြ အရမ္းမ်ားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲနဲ႔ အမီလိုက္ႏိုင္ဖို႔ လိုမယ္ထင္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လုပ္ငန္းအေနအထားေတြ ေျပာင္းလဲေနတာနဲ႔အမွ် တန္ဖိုးေတြကလည္း လိုက္ ၿပီး ေျပာင္းလဲေနတာေၾကာင့္ပါ။ သူတို႔ လက္ရွိ လုပ္ကိုင္ ေနၾကတဲ့ လုပ္ပုံကိုင္ပုံေတြဟာ ေနာက္တစ္ေန႔ဆို ရင္ ေပ်ာက္ခ်င္ ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္။ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းေတြကို ပုံေသ သတ္မွတ္ထားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ဒီေန႔ ဒီအတိုင္း သြားေပမယ့္ ေနာက္တစ္ေန႔ အဲဒီအတိုင္း ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ေတာ့မွာ။
ဒါေၾကာင့္ စီးပြားေရး လုပ္တယ္ဆိုတာ အခြင့္အလမ္းသစ္ေတြကို အၿမဲရွာေဖြေနရတဲ့ ပုံစံျဖစ္လာတယ္။ ကုမၸဏီႀကီးေတြလည္း ကိုယ့္အေျခအေနနဲ႔ကိုယ္ ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းဖို႔ဆိုတာ တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ ျမင့္ေအာင္ တက္သြားႏိုင္ဖို႔ ႀကဳိးစားရတယ္။ ကုမၸဏီေလးေတြကလည္း ေျခရာကေသးေတာ့ ေက်ာ္လႊားခုန္တက္လို႔ မရဘူး။ သူတို႔လည္း တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ တက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကဳိးစားၾကရတယ္။
တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ အေသးစား၊ အလတ္စား လုပ္ငန္းေတြကို ညႇိႏိႈင္း လုပ္ေဆာင္ေပးတာေတြ ရွိပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ သူတို႔ ေျခေထာက္ေပၚ သူတို႔ ရပ္ႏိုင္ၾကတာ မ်ားတယ္။
ဟူ႐ႈလီ - စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ ဝင္ေငြကြာျခားခ်က္က အလြန္ႀကီးမားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီကြာျခားခ်က္ အေပၚမွာေရာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ အဆင္ေျပေနတယ္လို႔ ထင္ပါသလား။
လီရွန္လြန္း- အလြန္အကြၽံႀကီးလို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ အျခားႏိုင္ငံေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အျခားၿမဳိ႕ႀကီးေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ဒါဆိုရင္ သိပ္ၿပီးေတာ့ ကြာဟခ်က္ ရွိ တယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝက ဝင္ေငြ ဘယ္ေလာက္ကြာျခားသည္ ဆိုေစ အေျခခံ ကြာဟခ်က္ဆိုတာ သိပ္မရွိဘူး။
ရွန္ဟိုင္း၊ ေဘဂ်င္း၊ ေဟာင္ေကာင္လို ၿမဳိ႕ႀကီးေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စင္ကာပူလည္း သိပ္ကြာျခားတယ္လို႔ မျမင္ပါဘူး။ ေဟာင္ေကာင္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ထက္ ဝင္ေငြအခ်ဳိးအစား ပိုျမင့္တယ္။
ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာက ဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစ လူေနမႈ အဆင့္အတန္းကို ျမႇင့္ တင္ေပးထားႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာ ရွိတယ္။ ေကာင္းေကာင္းေနခ်င္ရင္ ႀကဳိးစားလုပ္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကဳိးစားၾကရမယ္။
The Voice
မှတ်ချက်များ