 |
| မဂၤလာပြဲတုန္းက... |
 |
| မဂၤလာပြဲတုန္းက... |
 |
| ၁၉၉၇ ခုႏွစ္တုန္းက ဟယ္လင္နဲ႔ ေရာ့စ္ |
 |
| ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တုန္းက သူတို႔စံုတြဲ |
 |
| သူတို႔ဆံုခဲ့တဲ့ရြာမွာ အတူေနေနတဲ့ငယ္သူငယ္ခ်င္းဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕လက္ရွိပံု |
 |
| ၁၉၇၆ တုန္းက မူႀကိဳမွာေတြ႕ရတဲ့ ဟယ္လင္(ေရွ႕တန္း ၀ဲမွ ၃ ေယာက္ေျမာက္)နဲ႔ ေရာ့စ္(အလယ္တန္း ယာမွ ၂ ေယာက္ေျမာက္) |
သူ႔ရဲ႕အညိဳေရာင္ဆံပင္ေလးေတြ၊ အျပာေရာင္မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ သူ၀တ္ခဲ့တဲ့အျပာေရာင္အက်ားအက်ႌေလးနဲ႔ အနက္ေရာင္ေဘာင္းဘီေလးကအစ ကၽြန္မမွတ္မိေနတုန္းပါ။ သူ႔ပံုစံက စမတ္က်က်ေလးမို႔ သူ႔ေနာက္က ကၽြန္မလိုက္ခဲ့မိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအမွတ္တရေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ နီးပါးကပါ။ ေရာ့စ္နဲ႔ ကၽြန္မက ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ အသက္ ၄ ႏွစ္အရြယ္မွာ စေတြ႕ခဲ့ၾကတာပါ။
သူတို႔မိသားစုက ကၽြန္မတို႔ရြာကိုေျပာင္းလာၾကတာေလ။ ေက်ာင္းကစားကြင္းမွာ ကားတာယာေဟာင္းေတြနဲ႔ သူလုပ္ထားတဲ့ အာကာသယာဥ္မွာ ကၽြန္မလည္းလိုက္လို႔ရမလားလို႔ သူ႔ကိုေမးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔အဲဒီယာဥ္ကိုစီးၿပီး အာကာသကိုကာကြယ္ဖို႔ထြက္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းမတီးခင္ျပန္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရာ့စ္နဲ႔ကၽြန္မက တစ္ေယာက္ဘ၀ကိုတစ္ေယာက္သိေနၾကတာပါ။ ကၽြန္မက သူ႔ရဲ႕ပထမဆံုးခ်စ္သူ သူကလည္း ကၽြန္မရဲ႕ပထမဆံုးခ်စ္သူေလ။ ကၽြန္မဘ၀ထဲ သူမရွိတဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ မွတ္ေတာင္မမွတ္မိပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုဆံုခဲ့လဲဆိုတာ လူေတြကိုေျပာျပေတာ့ သူတို႔က အၿမဲျပန္ေမးတတ္တာက "တျခားလူနဲ႔ မတြဲဖူးဘူးေပါ့ေလ"တဲ့။
ဟုတ္ပါတယ္။ မတြဲဖူးပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ အခုဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔စေတြ႕ခဲ့ၾကတဲ့ရြာေလးကို ကၽြန္မတို႔ သားသမီး ၃ ေယာက္နဲ႔အတူ ျပန္ေျပာင္းလာၾကပါၿပီ။ ကေလး ၂ ေယာက္က သူတို႔မိဘေတြ ငယ္ဘ၀က ကစားခဲ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းမွာတက္ေနၾကၿပီေလ။ ကၽြန္မတို႔ ၂ ေယာက္လံုး လူသြားလမ္းေပၚမွာ ေမွာက္လဲလို႔ ဒူးၿပဲခဲ့ဖူးတယ္။ ေျခအိတ္ေတြမွာ ျမက္ေတြက ႏွင္းရည္ေတြ အတူစိုခဲ့ဖူးတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဇာတ္လမ္းကို ပ်င္းစရာႀကီးလို႔ဆိုမွာေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ကံေကာင္းမႈလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔အေၾကာင္းေတြျပန္ေျပာရရင္ သူနဲ႔ကၽြန္မစကားေတြက အတူတူပါပဲ။ အခုဆိုရင္ ကေလးေတြကို အဂၤလိပ္စာလံုးေပါင္းေတြသင္ေပးေနရင္း သူနဲ႔ကၽြန္မစကားႏိုင္လုခဲ့ဖူးတာကိုေတာင္ သတိရမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ၅ ႏွစ္တုန္းက အတန္းထဲမွာ World ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ဘယ္လိုေပါင္းလဲဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူနဲ႔ကၽြန္မ စကားႏိုင္လုၾကတယ္ေလ။ ပလတ္စတစ္ေျခသုတ္ခံုေပၚရပ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ျငင္းခဲ့တာကိုေတာင္ အမွတ္ရေသးတယ္။ သူက Word လို႔ ေပါင္းရတယ္လို႔ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ျငင္းတယ္။ ကၽြန္မက "မဟုတ္ပါဘူး"ဆိုၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အပိုင္ေပါင္းျပလိုက္တယ္ေလ။ ကၽြန္မတို႔ျငင္းေနတာကို ဆရာမကၾကားသြားၿပီး ကၽြန္မမွန္ေၾကာင္းအတည္ျပဳေပးခဲ့တယ္။ ဒီေန႔အထိလည္း စာလံုးေပါင္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ျငင္းေလ့ျငင္းထရွိေနတုန္းပါပဲ။
ကၽြန္မရဲ႕အသက္ ၅ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ပြဲကို သူလာခဲ့တယ္။ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေမြးေန႔ပြဲေတြက ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းပါပဲ။ အဲဒီေန႔က ေနသာတဲ့ေန႔ေလးတစ္ရက္ပါ။ သူက စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္ၿပီးေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပန္းၿခံေထာင့္နားက အပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ စာအုပ္သြးဖတ္ေနတယ္ေလ။ အေမက သူ႔ကို ကစားမလားေမးေတာ့ သူက "စာဖတ္တာက ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ေက်းဇူးပါပဲ"လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္တဲ့ေလ။ အမွန္ေတာ့ သူက စာအုပ္ကိုေျပာင္းျပန္ကိုင္ထားတာလို႔ အေမက ဒီေန႔အထိေျပာေနေသးေပမယ့္ သူကေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ျငင္းေနတုန္းပဲ။
အာကာသယာဥ္ခရီးကစၿပီး ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ၾကတာ ေက်ာင္းမွာတင္မကဘူး၊ မိသားခ်င္းပါ ရင္းႏွီးသြားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္၀င္စားတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူက ေယာက္်ားေလးဆိုေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ကစားေပါ့။ ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကစားေပါ့။ ႏွစ္နည္းနည္းၾကာေတာ့ ကၽြန္မမိဘေတြ ကြာရွင္းၾကၿပီး အနီးနားက ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကိုေျပာင္းၾကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ခ်င္း ခဏေလာက္မေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ကၽြန္မတို႔ခ်င္း ေဒသခံဒစၥကိုကလပ္တစ္ခုမွာ ျပန္ဆံုခဲ့တယ္။ စကားေတြအမ်ားႀကီးမေျပာျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ပံုစံကို ကၽြန္မေသခ်ာမွတ္မိတယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္ေနေတာ့ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေတြၾကားမွာရွိတဲ့လယ္ကြင္းမွာေတြ႕ဖို႔ခ်ိန္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ပထမဆံုးနမ္းျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ၁၉၈၈ ေမလေပါ့ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္မတို႔မခြဲတမ္းအတူရွိခဲ့ၾကတယ္။
အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္မွာ တကၠသိုလ္တက္ရမွာမို႔လို႔ ၂ ေယာက္သားခြဲခြာခဲ့ရေပမယ့္ တစ္လကို အနည္းဆံုးတစ္ႀကိမ္ေတြ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ ရြာမွာျပန္ေတြ႕ရင္ေတြ႕၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ဆီတစ္ေယာက္လာလည္တာမ်ိဳးေပါ့။ စာေတြအျပန္အလွန္ေရးခဲ့ၾကတယ္။ ေန႔တိုင္းဖုန္းေတြေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဘယ္ေတာ့ထပ္ေတြ႕ရမလဲဆိုတာကို အၿမဲေမွ်ာ္လင့္ခဲဲ့ၾကတယ္။
ဘြဲ႕ရၿပီးေတာ့ လန္ဒန္ကိုေျပာင္းျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အတူတူေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာ့စ္က သူ႔အစ္ကိုနဲ႔အတူ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းငွားေနၿပီး၊ ကၽြန္မကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းမွာ အတူေနပါတယ္။ အသက္ ၂၇ ႏွစ္အရြယ္မွာေတာ့ ေရာ့စ္က ကၽြန္မကို ႐ုတ္တရက္ႀကီး လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းပါေတာ့တယ္။ ေန႔လယ္စာစားဖို႔ ကန္႔က ကားရပ္နားကြင္းမွာ ကားရပ္ေနတုန္း သူလက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတာကို ကၽြန္မအံ့ၾသသလိုပဲ သူကိုယ္တိုင္လည္း အံ့ၾသမိေနတဲ့အမူအရာနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီေန႔လယ္စာကေတာ့ အေပ်ာ္မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့ေလ။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မက စူပါမားကတ္တစ္ခုရဲ႕၀ိုင္အ၀ယ္ေတာ္လုပ္ေနလို႔ အဲဒီညမွာ ေဘာ္ဒိုးကို ေလယာဥ္နဲ႔သြားရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ရက္ေရႊ႕လိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိသားစုေတြနဲ႔ ေနာက္ေန႔မနက္လင္းတဲ့အထိ ေအာင္ပြဲခံခဲ့ၾကပါတယ္။
ေနာက္ ၆ လအၾကာမွာ ကၽြန္မတို႔လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး မဂၤလာပြဲကလည္း ၂ ဖက္မိသားစုေတြ တစ္ရြာတည္းမွာေနလို႔ စီစဥ္ရလြယ္ကူခဲ့ပါတယ္။
ကိုယ္နဲ႔အတူႀကီးျပင္းလာတဲ့လူကို လက္ထပ္တဲ့အတြက္ေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲရလဒ္ေလးေတြရွိပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ကေလးေတြ မနက္ပိုင္း အခန္းထဲ၀င္လာရင္ ဒီကေလးေတြက ငါတို႔ကေလးေတြပါလား ငါတုိ႔ လူႀကီးျဖစ္ေနၿပီပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ၂ ေယာက္ ကေလးပဲျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးတစ္ခုကေတာ့ အခုထိက်န္ေနပါေသးတယ္။
သူတို႔မိသားစုက ကၽြန္မတို႔ရြာကိုေျပာင္းလာၾကတာေလ။ ေက်ာင္းကစားကြင္းမွာ ကားတာယာေဟာင္းေတြနဲ႔ သူလုပ္ထားတဲ့ အာကာသယာဥ္မွာ ကၽြန္မလည္းလိုက္လို႔ရမလားလို႔ သူ႔ကိုေမးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔အဲဒီယာဥ္ကိုစီးၿပီး အာကာသကိုကာကြယ္ဖို႔ထြက္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းမတီးခင္ျပန္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရာ့စ္နဲ႔ကၽြန္မက တစ္ေယာက္ဘ၀ကိုတစ္ေယာက္သိေနၾကတာပါ။ ကၽြန္မက သူ႔ရဲ႕ပထမဆံုးခ်စ္သူ သူကလည္း ကၽြန္မရဲ႕ပထမဆံုးခ်စ္သူေလ။ ကၽြန္မဘ၀ထဲ သူမရွိတဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ မွတ္ေတာင္မမွတ္မိပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုဆံုခဲ့လဲဆိုတာ လူေတြကိုေျပာျပေတာ့ သူတို႔က အၿမဲျပန္ေမးတတ္တာက "တျခားလူနဲ႔ မတြဲဖူးဘူးေပါ့ေလ"တဲ့။
ဟုတ္ပါတယ္။ မတြဲဖူးပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ အခုဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔စေတြ႕ခဲ့ၾကတဲ့ရြာေလးကို ကၽြန္မတို႔ သားသမီး ၃ ေယာက္နဲ႔အတူ ျပန္ေျပာင္းလာၾကပါၿပီ။ ကေလး ၂ ေယာက္က သူတို႔မိဘေတြ ငယ္ဘ၀က ကစားခဲ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းမွာတက္ေနၾကၿပီေလ။ ကၽြန္မတို႔ ၂ ေယာက္လံုး လူသြားလမ္းေပၚမွာ ေမွာက္လဲလို႔ ဒူးၿပဲခဲ့ဖူးတယ္။ ေျခအိတ္ေတြမွာ ျမက္ေတြက ႏွင္းရည္ေတြ အတူစိုခဲ့ဖူးတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဇာတ္လမ္းကို ပ်င္းစရာႀကီးလို႔ဆိုမွာေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ကံေကာင္းမႈလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔အေၾကာင္းေတြျပန္ေျပာရရင္ သူနဲ႔ကၽြန္မစကားေတြက အတူတူပါပဲ။ အခုဆိုရင္ ကေလးေတြကို အဂၤလိပ္စာလံုးေပါင္းေတြသင္ေပးေနရင္း သူနဲ႔ကၽြန္မစကားႏိုင္လုခဲ့ဖူးတာကိုေတာင္ သတိရမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ၅ ႏွစ္တုန္းက အတန္းထဲမွာ World ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ဘယ္လိုေပါင္းလဲဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူနဲ႔ကၽြန္မ စကားႏိုင္လုၾကတယ္ေလ။ ပလတ္စတစ္ေျခသုတ္ခံုေပၚရပ္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ျငင္းခဲ့တာကိုေတာင္ အမွတ္ရေသးတယ္။ သူက Word လို႔ ေပါင္းရတယ္လို႔ ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ျငင္းတယ္။ ကၽြန္မက "မဟုတ္ပါဘူး"ဆိုၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အပိုင္ေပါင္းျပလိုက္တယ္ေလ။ ကၽြန္မတို႔ျငင္းေနတာကို ဆရာမကၾကားသြားၿပီး ကၽြန္မမွန္ေၾကာင္းအတည္ျပဳေပးခဲ့တယ္။ ဒီေန႔အထိလည္း စာလံုးေပါင္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ျငင္းေလ့ျငင္းထရွိေနတုန္းပါပဲ။
ကၽြန္မရဲ႕အသက္ ၅ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ပြဲကို သူလာခဲ့တယ္။ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေမြးေန႔ပြဲေတြက ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းပါပဲ။ အဲဒီေန႔က ေနသာတဲ့ေန႔ေလးတစ္ရက္ပါ။ သူက စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္ၿပီးေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပန္းၿခံေထာင့္နားက အပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ စာအုပ္သြးဖတ္ေနတယ္ေလ။ အေမက သူ႔ကို ကစားမလားေမးေတာ့ သူက "စာဖတ္တာက ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ေက်းဇူးပါပဲ"လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္တဲ့ေလ။ အမွန္ေတာ့ သူက စာအုပ္ကိုေျပာင္းျပန္ကိုင္ထားတာလို႔ အေမက ဒီေန႔အထိေျပာေနေသးေပမယ့္ သူကေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ျငင္းေနတုန္းပဲ။
အာကာသယာဥ္ခရီးကစၿပီး ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ၾကတာ ေက်ာင္းမွာတင္မကဘူး၊ မိသားခ်င္းပါ ရင္းႏွီးသြားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္၀င္စားတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူက ေယာက္်ားေလးဆိုေတာ့ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ကစားေပါ့။ ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကစားေပါ့။ ႏွစ္နည္းနည္းၾကာေတာ့ ကၽြန္မမိဘေတြ ကြာရွင္းၾကၿပီး အနီးနားက ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကိုေျပာင္းၾကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ခ်င္း ခဏေလာက္မေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ကၽြန္မတို႔ခ်င္း ေဒသခံဒစၥကိုကလပ္တစ္ခုမွာ ျပန္ဆံုခဲ့တယ္။ စကားေတြအမ်ားႀကီးမေျပာျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ပံုစံကို ကၽြန္မေသခ်ာမွတ္မိတယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္ေနေတာ့ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေတြၾကားမွာရွိတဲ့လယ္ကြင္းမွာေတြ႕ဖို႔ခ်ိန္းၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ပထမဆံုးနမ္းျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ၁၉၈၈ ေမလေပါ့ အဲဒီကတည္းက ကၽြန္မတို႔မခြဲတမ္းအတူရွိခဲ့ၾကတယ္။
အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္မွာ တကၠသိုလ္တက္ရမွာမို႔လို႔ ၂ ေယာက္သားခြဲခြာခဲ့ရေပမယ့္ တစ္လကို အနည္းဆံုးတစ္ႀကိမ္ေတြ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ ရြာမွာျပန္ေတြ႕ရင္ေတြ႕၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ဆီတစ္ေယာက္လာလည္တာမ်ိဳးေပါ့။ စာေတြအျပန္အလွန္ေရးခဲ့ၾကတယ္။ ေန႔တိုင္းဖုန္းေတြေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဘယ္ေတာ့ထပ္ေတြ႕ရမလဲဆိုတာကို အၿမဲေမွ်ာ္လင့္ခဲဲ့ၾကတယ္။
ဘြဲ႕ရၿပီးေတာ့ လန္ဒန္ကိုေျပာင္းျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အတူတူေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာ့စ္က သူ႔အစ္ကိုနဲ႔အတူ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းငွားေနၿပီး၊ ကၽြန္မကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းမွာ အတူေနပါတယ္။ အသက္ ၂၇ ႏွစ္အရြယ္မွာေတာ့ ေရာ့စ္က ကၽြန္မကို ႐ုတ္တရက္ႀကီး လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းပါေတာ့တယ္။ ေန႔လယ္စာစားဖို႔ ကန္႔က ကားရပ္နားကြင္းမွာ ကားရပ္ေနတုန္း သူလက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတာကို ကၽြန္မအံ့ၾသသလိုပဲ သူကိုယ္တိုင္လည္း အံ့ၾသမိေနတဲ့အမူအရာနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီေန႔လယ္စာကေတာ့ အေပ်ာ္မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့ေလ။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မက စူပါမားကတ္တစ္ခုရဲ႕၀ိုင္အ၀ယ္ေတာ္လုပ္ေနလို႔ အဲဒီညမွာ ေဘာ္ဒိုးကို ေလယာဥ္နဲ႔သြားရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ရက္ေရႊ႕လိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိသားစုေတြနဲ႔ ေနာက္ေန႔မနက္လင္းတဲ့အထိ ေအာင္ပြဲခံခဲ့ၾကပါတယ္။
ေနာက္ ၆ လအၾကာမွာ ကၽြန္မတို႔လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး မဂၤလာပြဲကလည္း ၂ ဖက္မိသားစုေတြ တစ္ရြာတည္းမွာေနလို႔ စီစဥ္ရလြယ္ကူခဲ့ပါတယ္။
ကိုယ္နဲ႔အတူႀကီးျပင္းလာတဲ့လူကို လက္ထပ္တဲ့အတြက္ေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲရလဒ္ေလးေတြရွိပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ကေလးေတြ မနက္ပိုင္း အခန္းထဲ၀င္လာရင္ ဒီကေလးေတြက ငါတို႔ကေလးေတြပါလား ငါတုိ႔ လူႀကီးျဖစ္ေနၿပီပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ၂ ေယာက္ ကေလးပဲျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးတစ္ခုကေတာ့ အခုထိက်န္ေနပါေသးတယ္။
တစ္ခါတေလက်ရင္ ကၽြန္မတို႔ကေလးေတြကို ကစားေနတာကိုၾကည့္ရင္း သူတို႔ေလးေတြေရာ ခင္ပြန္းေလာင္း၊ ဇနီးေလာင္းေတြ ေတြ႕ေနၿပီလားလို႔ ေတြးမိတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အျဖစ္က တကယ့္ကိုထူးဆန္းလြန္းပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ကံအရမ္းေကာင္းတယ္လို႔ပဲ ဆိုခ်င္တယ္။ အၿမဲတမ္းေတာ့ ပန္းခင္းလမ္းမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါတေလ ၂ ေယာက္ အဆင္မေျပတာေလးေတြရွိေပမယ့္ သူ႔ကိုကၽြန္မခ်စ္တယ္။ အာကာသယာဥ္ေမာင္းေလးနဲ႔ လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့တာေပ်ာ္တယ္။
ညီမင္းဟန္(ဆႏၵကူး)
ညီမင္းဟန္(ဆႏၵကူး)
မှတ်ချက်များ