ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူတို႔မပါဘဲ ႏိုင္ငံကိုတည္ေဆာက္လို႔မရပါ (သူတို႔ကို ေမ့မထားၾကပါနဲ႔)

ကၽြန္ေတာ္တို႔တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူတို႔ဘဝေတြကိုဝိုင္းၿပီးျမႇင့္တင္မွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ဒီေန(23.2.16)မွာၿမိဳျပနဲ႔ေဝးလံေခါင္သီတဲ့ဇနပုဒ္ေလးတစ္ခုကိုေရာက္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ပညာေရးအေျခေနကိုေလ့လာခဲ့ပါတယ္။အေျခအေနကေတာ ဇီးရိုး(zero)ေအာက္က မိုင္းနပ္(minus)ပါဘဲ။

အပိုမေျပာပါဘူး ဒါေတြဟာအမွန္ျဖစ္ေနတာပါလို႔ ကၽြန္ေတာ့ဘဝကိုေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီးသစၥာဆိုပါရေစ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲအနာဂတ္လူသားေတြပညာသင္ၾကားေနရတာေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူထုကအမွႏ္ုျမင္ႏိုင္ဘို႔ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့လူထုရဲ႕ကိုယ္စားလွယ္ႀကီးမ်ားၾကားႏိုင္ၾကပါေစ ျမင္ႏိုင္ၾကပါေစ သိႏိုင္ၾကပါေစ ပညာေရးအသုံးစားရိတ္မ်ားလည္း တိုးျမႇင္သုံးစြဲဘိုႀကိဳးပမ္းႏိုင္ၾကပါေစ။

ဇနပုဒ္ကေလးကိုကၽြန္ေတာ္သြားလႉအုန္းမွာပါ စကၤာပူက မစိုးစနၵာေအာင္က ေက်ာင္းသားအားလုံးအတြက္ ဗလာစာအုပ္မ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကိုလႉဘို႔ေပးထားပါတယ္ ပါရွန္ပင္လယ္ေကြေရာက္ကိုေမာင္ေအာင္နဲ႔ဆရာမ မနီလာကလည္း ခဲတံ ခဲဖ်က္မ်ားလႉထားသလို ကၽြန္ေတာ္မိသားစုကလည္းဆရာမႏွစ္ေယက္နဲ႔ အရပ္လူထုကငွားသင္ေနရတဲ့ ဆရာေလး တစ္ေယာက္အတြက္လိုအပ္တာေတြလႉမွာပါ။ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ႏွစ္(100)ျပည့္ၿပီးရင္လႉမွာပါ။

ေအာ္ ထိုင္ခုံမရွိဘဲ ပတ္ၾကားအက္ေပၚထိုင္ၿပီးစာသင္ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕အနာဂတ္လူသားေတြပါလား။

Mg Zaw Yan